Nastawnia Zakopane
Rygorystyczne wymagania techniczne, trójkątna działka i widok na Tatry, z którym budynek musiał się zgrać – to zadanie wymagało twardej inżynierii i dobrej architektury. Udało się uzyskać jedno i drugie.

o projekcie
Obiekt techniczny z widokiem na Tatry
W ramach prac modernizacyjnych na linii kolejowej nr 99 Chabówka–Zakopane otrzymaliśmy zadanie zaprojektowania na stacji końcowej Zakopane budynku nastawni kolejowej – obiektu, z którego prowadzony jest ruch pociągów i w którym mieszczą się urządzenia sterowania ruchem kolejowym. Pierwsze wytyczne zakładały budynek parterowy o powierzchni użytkowej ok. 100 m². W miarę uszczegóławiania wymagań technicznych i funkcjonalnych – typowego etapu pracy nad tak złożonym obiektem infrastrukturalnym – zakres ten wzrósł do ponad 350 m². Naszym zadaniem było zmieścić to wszystko na terenie, który… niekoniecznie ułatwiał sprawę.
Zadanie na trójkątnej działce
Teren wskazany przez inwestora miał powierzchnię ok. 740 m². Sporo — gdyby nie to, że ma kształt wydłużonego trójkąta.
Z jednej strony przylegał do niego istniejący budynek, z drugiej — działka budowlana, a z trzeciej — tory i trakcja kolejowa. Po uwzględnieniu minimalnych odległości od granic terenu obszar, na którym mogliśmy w ogóle coś postawić, zawęził się do jeszcze mniejszego trójkąta.
Nastawnia, która komponuje się z Tatrami
Nastawnia to obiekt z założenia pragmatyczny i czysto techniczny — zależało nam jednak, by mimo tego dobrze wkomponował się w otoczenie Tatr i architektury Zakopanego, a nie po prostu w nim stał. Stąd decyzja o dachach dwuspadowych i swobodne, współczesne nawiązanie detalem elewacji do motywów kojarzących się z lokalnym krajobrazem i kulturą: koron drzew iglastych, szczytów gór czy góralskiego oscypka.
Dwie bryły zamiast jednego wagonu
Budynek podzieliliśmy na dwie strefy – obie na rzucie trapezu – z wejściem umieszczonym centralnie. Dzięki temu udało się rozbić bryłę na dwie mniejsze i przede wszystkim krótsze części. W połączeniu ze zróżnicowaną wysokością i asymetrią dachów pozwoliło to uniknąć efektu nadmiernie wydłużonego budynku-wagonu – przy takiej działce ryzyko było całkiem realne.
Wejście, które porządkuje wszystko
Umieszczenie wejścia w centralnej części założenia pozwoliło wydzielić czytelne, funkcjonalne strefy wewnątrz budynku. Drzwi wejściowe — zarówno od strony dworca autobusowego, jak i od strony układu torowego — ułatwiają pracownikom codzienne obowiązki związane z prowadzeniem ruchu pociągów i utrzymaniem linii, bez konieczności ciągłego okrążania budynku.
Wszystkie technologie na swoim miejscu
W środku znalazło się miejsce dla wszystkich funkcji, których potrzebował inwestor: pomieszczeń technicznych (przekaźnikowni, urządzeń SRK, agregatu i innych), centrum utrzymania i diagnostyki, pomieszczenia CSDIP, pokoju dyżurnego ruchu, zaplecza socjalnego oraz pomieszczeń biurowych i szkoleniowych — czyli kompletu wymagań, jakie musi spełniać budynek odpowiedzialny za bezpieczeństwo ruchu pociągów. Centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne ukryliśmy na nieużytkowym poddaszu, dzięki czemu budynek zachował spokojny, estetyczny wygląd zewnętrzny — mimo że w środku mieści komplet urządzeń niezbędnych do jego prawidłowego działania.
dane projektu
- Zakres prac
- projekt koncepcyjny, projekt budowlany, projekt wykonawczy, obsługa administracyjna inwestycji
- Projekt konstrukcji
- Biuro Konstruktor
- Ekspertyza oddziaływań dynamicznych
- GSBK Dynamika
- Generalny wykonawca
- WADOMA W. Małkowiak, W. Bodziony spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.
- Zdjęcia
- Aleksandra Rogulska



ZACZNIJMY
Masz przestrzeń?
Damy jej postać
Wypełnij formularz lub umów się na bezpłatną, 30-minutową konsultację. studio@postacrzeczy.pl